| |
|
| Gezondheidsproblemen en vriendschap |
lespoire
|
Ik sukkel al geruime tijd met mijn gezondheid. Op momenten dat ik veel pijn heb en alleen ben kan ik iedereen rondom mij beginnen te haten. ik heb dan het gevoel dat geen haan ernaar kraait dat het zo slecht gaat met mij. Als ik er iets over zeg krijg ik soms zo duffe reacties à la 'oei das minder', waardoor ik nu begin te doen alsof alles ok is om mijzelf teleurstelling te besparen. Als het beter gaat vind ik mijn vrienden precies wel geweldig en relativeer ik mijn eerdere gedachten.
Nu vraag ik mij af. Hebben jullie iemand in jullie vriendenkring die ofwel chronisch ziek is (ik denk aan vaak migraine-aanvallen, ziekte van chron, MS, vermoeidheidssyndroom) of iemand die depressief is of een andere psychische stoornis heeft. Hoe zijn jullie er voor die persoon?
Ook: Indien je je in een gelijkaardige situatie bevindt, hoe ervaar jij dat?
|
27/01/12 17:31
|
GINGERRRxC
|
Volgens mij is zo'n 'oei das minder' reactie eerder omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. 
Voor de rest kan ik je niet echt helpen aangezien ik niet in zo'n situatie zit/heb gezeten.
|
27/01/12 17:36
|
LOVEOFMYLIFEx
|
Ik vraag mij af wat gij dan verwacht van die mensen..
Ik zou eerlijk gezegd ook ni weten wa k anders zou moeten zeggen 
|
27/01/12 17:44
|
Freakske
|
Praat der eens over met uw vrienden? Zeg da ge soms moeilijke periodes hebt, hoe ze dan best reageren, enz. Die gaan da wel begrijpen.
|
27/01/12 17:50
|
overjoyedretard
|
Ik denk ook wel dat de meeste mensen niet voorbereid zijn om op een juiste manier om te gaan met zo'n situatie. Dat gij u op zo'n momenten negatief voelt lijkt mij ook wel normaal, maar ik zou steeds zo veel mogelijk aan damage control doen en zorgen dat je niemand permanent gaat wegduwen.
|
27/01/12 17:57
|
nimmegeers
|
Volgens mij is zo'n 'oei das minder' reactie eerder omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen.
Voor de rest kan ik je niet echt helpen aangezien ik niet in zo'n situatie zit/heb gezeten.
Daar dacht ik ook aan eigenlijk.
En ik ken niet echt iemand met van die dingen. Ja mijn mama heeft de ziekte van chron maar dat is altijd al zo geweest dus ja.
En ja, ook wel hier en daar wat van die "Wieiiih ik ben depressief :'( :'(" gevallen die niet echt depressief zijn uiteraard.
|
27/01/12 18:03
|
nadiakuh
|
Ik zit in zo'n gelijkaardige situatie. En om eerlijk te zijn, ik begrijp mijn vrienden wel. Het is als vriend denk ik gewoon moeilijk om iets te zeggen dat u kan troosten/helpen. Ziek zijn en de bijbehorende klachten die ge dan gaat melden aan uw vrienden is gewoon een moeilijk topic om als vriend gepast op te gaan reageren. Ze weten niet goed wat gepast is en ook niet wat ge juist wilt horen. Ik ben eerlijk gezegd al blij dat als ik iets zeg mijn vrienden er naar luisteren. Luisterend oor is voor mij al belangrijk genoeg.
|
27/01/12 18:19
|
MetalGirl
|
mja ik zelf heb jaren vaak niet kunnen weg gaan omdat ik om de paar weken stront ziek in bed lag.
Van een verkoudheid. Zeer belachelijk natuurlijk. Ik heb mijn vrienden daar nooit iets kwalijke voor genomen. Ik vond dat zelf gewoon super vervelend omdat ik constant dingen moest afzeggen en op den duur altijd alleen thuis zat. En als ge blijtend over de vloer kruipt omdat ge aan het stikken zijt, ja dan wilt ge wel is graag iemand in uw buurt. Ik vond het meestal al verbazingwekkend dat mijn lief dan al een beetje begrip kon tonen. De mensen die gezien hebben dat ik echt ziek was die hadden daar wel begrip voor. Maar ja af en toe snapte mensen niet dat ik zo ziek kon zijn van een verkoudheid. En dan krijg je wel eens wat onbegrip en dan denken ze dat ge een aansteller zijt.
Maar ik zal nooit iemand daar iets voor verwijten.
Tenzij ik die echt had gezegd 'ik kan het niet meer aan kom mij redden' en die dan zouden zeggen 'ge kunt den boom in'. Maar dat is nooit gebeurt.
|
27/01/12 18:26
|
Bulgur
|
zelfmedelijden is lelijk
|
27/01/12 18:30
|
lespoire
|
ik vind uw reactie eerder lelijk
|
27/01/12 18:33
|
SpeciaalGeval
|
herkenbaar!
cvs-patient hierzo =(
Maar ik kan de reactie aan de andere kant ook best begrijpen... van sommigen...
|
27/01/12 18:42
|
Ayel
|
Ik leed/lijd aan een kotsfobie. Vroeger ging ik daardoor niet naar de les en ging ik ook nooooit uit. Nu is dat wel al stukken beter maar ik flip nog steeds als ik iemand zie kotsen. Mijn vrienden weten ook niet goed hoe daar dan op te reageren, terwijl ik wel degelijk kapot ga vanbinnen dan. Ze lachen daar soms zelfs mee. Ik ben (als studente psychologie) 2 weekends verplicht op groepstherapie moeten gaan, en heb dan die emetofobie gebruikt als onderwerp. Toen ik vertelde "ik wou dat mijn vrienden mij begrepen" was haar reactie : "waarom? Valt dat te begrijpen voor een buitenstaander? Is het niet ongelooflijk moeilijk om te voelen wat iemand voelt? En zelfs als je begaafd bent met een uitzonderlijk empathisch vermogen is het nog steeds onmogelijk om een extreem gevoel mee te ervaren... niet? En zijn het uw vrienden dan niet als ze u niet begrijpen?"
Ik moest ze gelijk geven hoor. Dat ze u niet begrijpen (en niet weten hoe te reageren) wilt niet zeggen dat ze geen vrienden zijn en er niks om geven.
|
27/01/12 19:01
|
Fact
|
Misschien 'kraaien u vrienden er geen haai naar' (haha) omdat ze niet goed weten wat te zeggen? Of misschien weten ze niet goed in hoever jij er soms wel/niet over wil praten?
1 van mijn beste vrienden heeft last van chronische oorsuizingen, dat klinkt misschien banaal maar is toch een ernstig iets dat je overal mee naartoe neemt, en wij behandelen hem net als al de rest hoor.
Als we in groep zijn kan het misschien ook lijken dat we ons van zijn problemen niets aantrekken, maar dat is juist wel zo. We willen gewoon niet steeds 'anders' doen tegen die. We vragen hem wel hoe het met hem gaat natuurlijk, maar het komt evenveel voor dat we hem daar mee plagen. En hij vindt dat helemaal niet erg, dat relativeert het net ook altijd wat meer. En op dagen dat hij echt wat teveel last heeft vertrekt hij soms in het midden van een activiteit ofzo omdat hij niet meer tegen de geluiden kan. We zouden dan ook met heel de groep kunnen stoppen met de activiteit (bv voetbal) om hem te laten zien dat we het zo erg voor hem vinden, maar dan maak je van de 'ziekte' juist een probleem en zorg je voor een schuldgevoel.
|
27/01/12 19:05
|
Mrliz
|
"Oei da's minder"
Echt de meeste kutte reactie ever die je kan geven (aléh zo ervaar je dat zelf) maar da's idd omdat de mensen niet weten wat ze anders moeten zeggen maar eigelijk mag je ze dat niet kwalijk nemen...
|
27/01/12 19:22
|
abtd
|
1 van mijn goeie vrienden heeft parkinson, en het gaat nu zwaar bergaf.
Vaak gaat het dan ook over hoe hij zich op dat moment voelt of zo van die dingen, maar ik weet nooit goed hoe ik daar op moet antwoorden, wat wil hij eigenlijk dat ik zeg? soms maken we er mopjes over maar eens het erger wordt komt de realiteit wat te hard aan om daar mopjes over te maken. hij woont ook ver dus ik spreek hem over msn, meer niet, en dat maakt het ook meteen moeilijker om de bedoeling van een zin te achterhalen, soms begrijpt hij mij helemaal verkeerd of omgekeerd.
Sommige momenten voel ik mij ook ongelooflijk slecht en dan kan ik soms lastig worden dat het over hem gaat, en dan kan ik niet echt troostend zijn. ik voel mij daar wel wat slecht bij, en ik weet niet goed of dat wel zo normaal is dat ik soms wat egoïstisch reageer.
hoe wil je eigenlijk dat ze reageren als je zegt dat je last hebt? ik weet het soms gewoon echt niet, en dan zeg ik idd ook soms 'oei das minder'
|
27/01/12 19:24
|
Daav
|
you called?
Mensen zijn stom. soms ervaar je dat iets erger, maar meestal is dat 1 constante lijn aan stront eigenlijk.
|
27/01/12 19:31
|
xRauwrr
|
Ik heb een vriendin/kotgenote met CVS en ik probeer wel zoveel mogelijk rekening met haar te houden natuurlijk. Als we samen naar de les gaan, vertrekken we vroeger. Als we wat willen babbelen ga ik naar haar kamer en zij niet naar de mijne, want dan moet ze trappen doen. Als we ergens naartoe wandelen nemen we om de zoveel tijd pauze etc. Maar ik 'vergeet' het toch wel vaak hoe moeilijk ze het eigenlijk heeft hoor. Bij zo'n 'onzichtbare ziekte' is het moeilijk om u echt op elk moment in te beelden hoe zij zich voelt. Gelukkig heeft ze het niet zo heel erg 
En ik denk dat ge op zo'n momenten niks kunt horen. Geen 'ik weet hoe ge u voelt', 'ik ken het', 'oei dat suckt', niks. Da's volgens mij heel normaal dat ge zo'n buien hebt hoor, volgens mij vergelijkbaar met als er iemand dierbaar overleden is of als uw relatie gedaan is ofzo.
|
27/01/12 19:34
|
WilliamBell
|
Ge kunt niet eisen van uw vrienden dat ze weten hoe ze daar mee omgaan.
Ik heb ook genoeg problemen (gehad), maar ge moet echt niet verwachten dat uw vrienden u op dezelfde manier KUNNEN helpen als professionele hulpverleners. Buiten natuurlijk de steun die ze wel kunnen geven, maar die's gewoon maar beperkt.
|
27/01/12 19:39
|
Sstig
|
nu wil ik weten wa gij hebt 
|
27/01/12 19:40
|
| |
|
Privacy verklaring