[N] Noxa Forum : Gezondheidsproblemen en vriendschap

Uw verhaal klinkt mij héél bekend in de oren. Ik moet ook al 6 jaar leven met constante rugpijn, pijnstillers met morfine, .. En over het algemeen zaag ik daar ni over, want da ik nu zeg "tis weer erg vandaag" ofni, da verandert niks aan het feit da ik verga van de zeer. En soms, heel soms, komt het allemaal mijn strot uit en dan begin ik te snotteren gelijk een klein kind da ik al dieje zeer en de miserie er rond zo kotsbeu ben.. En dan bleit ik is goe bij mijne vriend uit en dieje troost mij dan à la "ik wou dak u kon helpen", ofzoiets, tis ni zozeer wá hij zegt, wel da hij íets zegt. Als ik op nen dag 5 keer zeg dak verga van de zeer, dan beziet dieje mij ni vies en denkt dieje ni "alé, daar hebde ze weer me haar gezaag", en da opzich doe al heel veel. En ik weet da ik mijn pollekes mag kussen om zo iemand te hebben die da ni kotsbeu wordt da ik wéér maar is ni kan meegaan op café, of wéér maar is ni naar een feestje kan gaan omda ik in de zetel half gedrogeerd van de pillen lig. En werken? Ja, bureauwerk. En dan nog met veel zeer en veel pijnstillers, resultaat? Ge vindt bekan niks. Ahnee, want alsge naar nen interim gaat en ge zegt enkel bureauwerk, ja dan ist precies of ge wílt niks anders doen.. Dusja, vele anderen hadden al lang gezegd "meiske, mee u kanne kik ni samenleven zenne, daar is de deur". Ookal kan ik der zelf ni aandoen, ik trek mijne vriend onrechtstreeks mee. Het is toekomen met 1 loon (thank god da hij een goedbetaalde job had, of het zou een ramp zijn), alle kosten van de huur & rekeningen vallen op hem, als we ergens iets gaan eten betaald hij. Eigenlijk betaald hij alles. Ik betaal voor mezelf enkel de verzekering & naft voor mijne auto, een deel per week van het eten, boekenwinkel (sigaretten & boekjes) en kleine extra's zoals inkt voor printer, iets nieuws van kleren/make-up/.. Ga nog maar is iemand zoeken dieje zó zot is om da allemaal te doen, en da nu al meer dan 3 jaar..

En da van die vrienden, ik ken het.. In het begin isda "seg, gade straks mee naar ginder?!" en dan moetge zeggen "nee sorry, teveel pijn..", en dan vragen ze het de week erna nog eens, en dan misschien nog eens, en op den duur vrage ze niks meer. Ahnee, waarom vragen? 9/10 zegt die toch da ze ni mee kan gaan, wa hebde daar nu aan?! En dan beseft ge zo wel wie uw échte vrienden zijn. En een geluk dat die wél moeite deden, als ik ni kon meegaan kwamen zij gewoon tot bij mij, dan deden we thuis wel iets. En de reacties "ocharme" "oei das minder", ik ken da.. Maarja, alsge voor den 3de keer op nen dag zegt da ge vergaat van de zeer, wa kunde dan nog zeggen? En wa moet ge als buitenstaander zeggen? Ge weet uiteindelijk ni wa die persoon bedoelt mee "zeer". Sommige mensen vergaan van de zeer als ze in hunne vinger snijden, andere pas als half hunne vinger eraf hangt, aléja :' )

Sorry voor de lange tekst! Maar ik begrijp echt perfect hoe ge u voelt, en da is kuttig, echt kuttig.

29/01/12 12:22

superficialprototype

Ik heb een vriendin die iets gelijkaardigs heeft maar ik weet niet juist wat,
ik vind dat sommige mensen inderdaad oppervlakkig kunnen reageren over zaken,
ik kan het zelf ook niet verdragen dat ik zo'n reacties krijg wanneer ik met iets zit/ last heb ofzo..
ik reageer er heel gewoon op wanneer die vriendin teveel last heeft om af te komen of als ze eens wil babbelen ofzo, ik bied ook m'n hulp aan en pas me aan aan haar situatie, bijvoorbeeld door naar haar af te komen ipv weg te gaan ofzo. Eigenlijk is het gewoon heel simpel, leef u gewoon in in die persoon, en praat erover zoals elk ander probleem, zo leert die persoon het ook zelf relativeren. Hoe ongemakkelijk je je opstelt tegenover iets, hoe ongemakkelijker je het zelf maakt.. jammergenoeg trekken veel mensen dan hun neus op ja, alsof dat goed overkomt tegenover die persoon :/ heel veel sterkte in ieder geval!

29/01/12 16:52

lespoire

Quote door superficialprototype

Ik heb een vriendin die iets gelijkaardigs heeft maar ik weet niet juist wat,
ik vind dat sommige mensen inderdaad oppervlakkig kunnen reageren over zaken,
ik kan het zelf ook niet verdragen dat ik zo'n reacties krijg wanneer ik met iets zit/ last heb ofzo..
ik reageer er heel gewoon op wanneer die vriendin teveel last heeft om af te komen of als ze eens wil babbelen ofzo, ik bied ook m'n hulp aan en pas me aan aan haar situatie, bijvoorbeeld door naar haar af te komen ipv weg te gaan ofzo. Eigenlijk is het gewoon heel simpel, leef u gewoon in in die persoon, en praat erover zoals elk ander probleem, zo leert die persoon het ook zelf relativeren. Hoe ongemakkelijk je je opstelt tegenover iets, hoe ongemakkelijker je het zelf maakt.. jammergenoeg trekken veel mensen dan hun neus op ja, alsof dat goed overkomt tegenover die persoon :/ heel veel sterkte in ieder geval!

you look like a really good friend...
ge doet uw nickname wel geen eer aan!

29/01/12 17:15

Rienemien

Een vriend van mij is zwaar depressief en die sukkelt daarnaast ook nog eens met paniekaanvallen. Onze vriendschap werkt dan ook precies in fases. Eerst moet hij leren tegen mij te spreken, daarna mag ik pas spreken, ik moet hem proberen op zijn gemak te stellen, hem niet bang maken, zijn zin geven... Kortom: ik plooi veel voor hem, deels ook omdat ik die jongen graag zie. We hebben dan ook even een relatie gehad en sorry als dit bij veel mensen verkeerd overkomt, maar zoiets is heel moeilijk. Voor mij dan toch. Ik zou hemel en aard voor die jongen hebben bewogen, maar hoe je 't draait of keert, die leven in hun eigen wereld met eigen regels. Zo wierp m continu gemene dingen naar mijn hoofd, zei 'm dingen zoals ik haat u enz. Ik kan daar mee omgaan, maar niet jaren. Ik denk dat 't voor beide partijen heel moeilijk is. Maar het "probleem" zit meestal bij de "patiënt". Je kan die niet gelukkig maken, totdat zij zelf iets bestempelen als 'dat maakt mij blij'... Ik probeer nu gewoon wat afstand te houden en ik reageer pas als hij iets vraagt, belt.... Ervaring leert mij dat zelf contact zoeken alles nog erger maakt.

30/01/12 10:17

paljaske

ik denk soms dat ze medelijden met mij hebben. en dat maakt dat ik me soms echt te zielig voor woorden vind. dat terzijde, ik relativeer redelijk veel. en ervaringen kan je delen, dus mensen met een chronische aandoening kan ik best wel begrijpen.
Echte vrienden hebben nooit slechte bedoelingen en zullen jou proberen te begrijpen hoe moeilijk de situatie ook is

30/01/12 14:14

ScruffyMacJohn

k heb nogal een labiele vriendenkring en levenswijze, zowel fysiek als mentaal.. ma denk gewoon da ge da na n tijd leert relativeren.. t is zeker nie te onderschatte en pijn komt me momente en gaat wel weg enzo..

ge moet iemand hebbe die er met u kan over babbelen als t ff te veel wordt, maar ook begrijpe als die persoon het zelf ff moeilijk heeft ofzo.. alé gewoon daar heel ope over zijn (in zoverre mogelijk).. meer kan k nie aanraden

10/02/12 14:44

fallingintoplace

Quote door Geelvis

Ik moest vorig jaar een scoliose-fusie ondergaan. Nogal onverwacht omdat ze eerst een andere operatie wilden uitvoeren, maar dat ging om bepaalde redenen niet. Toen ben ik echt heel lang 'out' geweest en 2,5 maanden in het ziekenhuis en thuis in de gips gelegen. (En daarna nog een half jaar korset enzo.)

Daarvoor dacht ik altijd dat ik geweldige vrienden had, maar van de mensen waar ik altijd het meeste tijd mee doorbracht, veel plezier mee maakte en die allemaal superdicht bij mij wonen heb ik bijna niemand gezien. Vrienden die ik minder zag of zelfs een beetje uit het oog verloren had kwamen daarentegen wel op bezoek, belden enzovoort. Zelfs mensen die ver wonen durfden het aan om naar mijn slecht bereikbaar dorp in Limburg te komen. Sindsdien heb ik een nogal depressieve kijk op vriendschap, omdat dat zo verraderlijk kan zijn. Maar ik ben toch dankbaar dat ik dat ontdekt heb, en die mensen die er toen onverwacht voor mij waren kunnen altijd, 24/24 op mij rekenen, dat heb ik mezelf beloofd.

Been there too... Een ongeval op zaterdagavond, week in het ziekenhuis (ruggenwervel gebroken), maandenlang een korset gedragen.
Ik heb een kaartje gekregen. Hilarisch. Ah ja en een bezoekje van 1 meisje van ons 'groepje'. En af en toe een 'hoe gaat het nu eigenlijk?' zo om de maand. We hebben toen elkaar een beetje laten vallen...
En honestly, ik heb toen ook serieus in de put gezeten ze. Maar nu heb ik nieuwe mensen leren kennen, die oprechter zijn. Gelukkig bestaan die nog, want ik heb daar in die periode serieus aan getwijfeld.

En idd, de steun komt uit de hoek waaruit je die het minst verwacht.

10/02/12 16:36

AdNoctem

Een kameraad van mij heeft MS en da's één van de vrolijkste kerels die ik ken...

10/02/12 22:53

Timbert

Je echt naaste omgeving - die respect voor je heeft zullen je accepteren zoals je bent.
De andere mensen die je gaan negeren door je ziekte verdienen het sowiezo niet om een vriend van je te zijn. Zij hebben geen geduld voor je ziekte en jijzelf.

Ik heb niemand in mijn omgeving die een soortgelijk ziekte heeft .... Maar ik denk er zo over.

Succes ermee! Je weet wat ze zeggen... Het is ook voor een groot deel mentaal. Hou de moed erin en blijf erin geloven dat je weer gezond wordt. Ik twijfel er ook niet aangezien de medische hulpverlening zeer goed is

13/02/12 14:13

Assiee

Toch begrip tonen,maar ik zou 't ook wel zeggen als 't alleen maar om hun 'ziekte' gaat. Aan echte vrienden kunt ge echt veel hebben.

13/04/12 00:53

Mistral

Als mensen echt ziek zijn, echt een aandoening hebben, zou ik daar veel voor doen. Echt hé, ik ben een luisterend oor, een zorgend type, whatever. Mijn beroep is er ook naar.

Waar ik heel veel moeite mee heb, is de zogenaamde zagers. Ik heb zo'n vriendin die om de vijf voeten iets heeft. Kleine tinteling in de keel = keelontsteking. Even misselijk = griep. Steek in de rug = chronische rugpijn. En zagen, en klagen, facebookposts incluis. Nu heeft ze paniekaanvallen, waardoor ze heel vaak binnen zit en veel afzegt. Ik kijk niet neer op paniekstoornissen, ik ontken het bestaan en de ernst daarvan niet. Maar gezien haar voorgeschiedenis met alle aandacht die zij nodig heeft, en hoe zij met die dingen omgaat (om de vijf voeten een facebookpost erover, maar echt vier, vijf op een dag hé), heb ik soms moeite om daar met begrip te kunnen mee omgaan. Mijn 'doe toch normaal'-reactie is soms zo sterk aanwezig, het ergert me gewoon enorm. En ik schaam mij daar ook voor, omdat het me wegduwt van die vriendin. Omdat ik weet dat ze over alles zal zagen dat er lichamelijk met haar 'scheelt', maar dat ze dan wel ieder weekend de pannen van het dak kan feestn/zuipen. Echt serieus, da's zo'n wijs wijf maar dat hé, dat duwt mij volledig weg van haar.

20/04/12 10:25

MooPoint

Een echte en goede vriendschap zou zoiets wel moeten kunnen overbruggen, maar helaas is de realiteit vaak anders.

Zelf houd ik anderen (ook mijn "vriendinnen" ) op afstand, om niet altijd verantwoording te moeten afleggen of omdat ik geen nood heb aan medelijden of niet-begrijpende blikken. Ik vind het erg frustrerend dat anderen (hoewel dat menselijk is) zich niet goed kunnen inleven in mijn situatie of niet alles begrijpen. Ik zie vriendschappen soms meer als een last daardoor, ik ben liever op mezelf zodat ik mijn ding kan doen.

Nuja, bij iedereen is dat anders natuurlijk, maar je kan mensen nu eenmaal niet dwingen om juist te reageren op een bepaalde situatie.

14/05/12 14:51