| |
|
Angeldust89
|
Welke gedichten hebben een bijzondere betekenis voor je?
Raken je telkens je ze leest?
post ze hier, en deel ze met de rest van het forum ^^
|
14/06/08 11:30
|
Angeldust89
|
En dan zal ik ook maar meteen beginnen
Voor de liefste onbekende
'Wie van ons twee heeft de ander bedacht?' - Paul Eluard
Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.
Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet -
dat hoeft nu allemaal nog niet.
Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer -
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.
--------------------------------
uit: 'Het ging over rozen', 2002.
van: ingmar Heytze
|
14/06/08 11:31
|
UltraSONIC
|
Die avond & die rose toch een beetje.
& een bekend van hugo claus waar ik nu vanuit het niets de naam van vergeet
Maar 't meeste nog
kwijt van bart moeyaert
Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil ?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik,
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
Door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
|
14/06/08 11:33
|
Lotss
|
Ik weet dat ik dit alleen maar kan verwerken door te schrijven . Zoals ik al zo vaak deed. Ik bedoel er wel altijd het beste mee en wil je bedanken voor al die tijd en steun die je me gegeven hebt. Ook al kan ik mijn tranen niet bedwingen als ik zijn naam zie. Vergeten zal ik hem nooit doen . Sinds hij er niet meer is. heb ik het moeilijk . De dagen lijken eindeloos lang te duren en elke minuut is er eentje zonder hem.elke dag vind ik het lastig om op testaan, omdat ik weet dat er een nieuwe dag aanbreekt zonder hem. Hij zal me nooit meer kunnen plagen . Ik herriner nog precies hoe hij was , hoe hij rook , hoe hij men hand vast nam .hoe schitterend hij in men ogen keek. De glimlach die hij maakte als hij me zag . De manier waarop hij ademde en hoe zijn hart klopte als ik er naar luisterde . zonder hem zal ik me nooit meer het zelfde voelen als ik daar ben. Zelfs de dagen nu vol zon zullen donker en betekenenisloos zijn . De wind zal door de bomen razen zoals ze dat nog nooit gedaan heeft. wetend dat het beter is zo en dat niemand er nog iets aan kan veranderen . De regen zal over de ruit stromen als tranen zal ze uit de hemel neerstorten . De stilte zal de wereld vullen ,. Ik klamp me vast aan jou , maar kan jij dat wel elke keer aan ? ik zal hem missen , maar voor jou zal ik vechten , ook al weet ik dat binnenin het oneindig gevecht zal zijn . Elke dag koesterde ik . Want elke was er eentje met hem die ik nooit uit men gedachten zal kunnen wissen. zeg me alsjeblieft dat je alles met me meend . dat je er nog altijd voor me zal zijn . en me eeuwig graag zult zien. zoals je beloofde toen je me kusten.
zelf geschreven , ja het raakt me nog keer p keer.
|
14/06/08 11:45
|
emmieky
|
Jij-Mei van Rodenko.
|
14/06/08 11:52
|
LassUnsTanzen
|
Tread lightly, she is near
Under the snow,
Speak gently, she can hear
The daisies grow.
All her bright golden hair
Tarnished with rust,
She that was young and fair
Fallen to dust.
Lily-like, white as snow,
She hardly knew
She was a woman, so
Sweetly she grew.
Coffin-board, heavy stone,
Lie on her breast,
I vex my heart alone,
She is at rest.
Peace, Peace, she cannot hear
Lyre or sonnet,
All my life's buried here,
Heap earth upon it.
Requiescat - Oscar Wilde
|
14/06/08 11:53
|
gekkekiwi
|
Niet dat ik veel van dichten ken, of al veel gedichten zou gelezen hebben in mijn leven, maar de gedichten van Jotie 't Hooft vond ik vroeger wel goed tijdens de lessen nederlands 
Vooral 'En wat dan?' is me bijgebleven:
Op een dag zal ik weg zijn en
wat dan? Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend.
Want wie zoals ik nooit heeft
gebouwen laat niets achter dan
verwachting en verwarring en
wat dan?
Wellicht in uw herinnering zal ik
stollen verstijven, niet lang meer
blijven maar verbleken tot verleden
en wat toen? Te doen?
'Het was waar' zult gij zeggen 'hij speelde
met woorden als geen ander maar wat
heeft dat te betekenen.' Zo bleek zal
ik zijn.
In u ...
En wat dan...?
'K vind het vooral ook zo goed door de tegenstrijdigheid, het gedicht handelt over hoe snel hij denkt als dichter vergeten te worden, maar nu, toch al 30 jaar na zijn dood, is hij toch zowat een icoon voor de Vlaamse dichtwereldn geworden.
|
14/06/08 11:59
|
ManOnTheMoon
|
Edgar Allan Poe - The Raven
Once upon a midnight dreary, while I pondered weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
`'Tis some visitor,' I muttered, `tapping at my chamber door -
Only this, and nothing more.'
Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; - vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow - sorrow for the lost Lenore -
For the rare and radiant maiden whom the angels named Lenore -
Nameless here for evermore.
And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating
`'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door -
Some late visitor entreating entrance at my chamber door; -
This it is, and nothing more,'
Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
`Sir,' said I, `or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you' - here I opened wide the door; -
Darkness there, and nothing more.
Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before
But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, `Lenore!'
This I whispered, and an echo murmured back the word, `Lenore!'
Merely this and nothing more.
Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
`Surely,' said I, `surely that is something at my window lattice;
Let me see then, what thereat is, and this mystery explore -
Let my heart be still a moment and this mystery explore; -
'Tis the wind and nothing more!'
Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore.
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door -
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door -
Perched, and sat, and nothing more.
Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore,
`Though thy crest be shorn and shaven, thou,' I said, `art sure no craven.
Ghastly grim and ancient raven wandering from the nightly shore -
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'
Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning - little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door -
Bird or beast above the sculptured bust above his chamber door,
With such name as `Nevermore.'
But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only,
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered - not a feather then he fluttered -
Till I scarcely more than muttered `Other friends have flown before -
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.'
Then the bird said, `Nevermore.'
Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
`Doubtless,' said I, `what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore -
Till the dirges of his hope that melancholy burden bore
Of "Never-nevermore."'
But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird and bust and door;
Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore -
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore
Meant in croaking `Nevermore.'
This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!
Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose foot-falls tinkled on the tufted floor.
`Wretch,' I cried, `thy God hath lent thee - by these angels he has sent thee
Respite - respite and nepenthe from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe, and forget this lost Lenore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'
`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -
Whether tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted -
On this home by horror haunted - tell me truly, I implore -
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!'
Quoth the raven, `Nevermore.'
`Prophet!' said I, `thing of evil! - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore -
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels named Lenore -
Clasp a rare and radiant maiden, whom the angels named Lenore?'
Quoth the raven, `Nevermore.'
`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting -
`Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!'
Quoth the raven, `Nevermore.'
And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted - nevermore!
Het gedicht heeft bij mij zo echt iets duisters en magisch ![:]](http://www.noxa.net/_s/s13.gif)
|
14/06/08 12:00
|
Invidia
|
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
John McCrae
|
14/06/08 12:08
|
MELANCOLIE
|
De verzen van Sappho!
de maan is ondergegaan
en de Pleiaden; midder-
nacht, de tijd verstrijkt ...
en ik, ik slaap alleen ...
daar siddert weer in mij de Liefde die het lichaam sloopt,
dat bitterzoet en onweerstaanbaar sluipdier ...
... zoals de zoete appel rijpt aan de hoogste twijg
de top aan de top, de plukkers zijn hem vergeten
welnee, niet vergeten: zij konden er niet bij
|
14/06/08 12:11
|
alternativegod
|
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Zo kinderlijk puur 
|
14/06/08 12:20
|
gekkekiwi
|
Dat van invidia vindk ook wel een goei!
|
14/06/08 12:28
|
MotherOfAbominations
|
In flanders fields is idd prachtig!
Het zijn vooral de werken van Jotie T hooft die mij kunnen bekoren.
|
14/06/08 12:37
|
KingOfSwing
|
de wereld kent eindeloos veel mooie gedichten, maar ik moet het wel bekennen... 't schrijverke van guido gezelle kan mij nog altijd verrassend veel bokoren!!!
|
14/06/08 12:45
|
Akash
|
Ik kan geen postzegels verzamelen
ik kan geen vrouwenfoto's verzamelen
ik kan geen amourettes collectioneren
en geen wijsheid
ik kan niets meer
ik kan niets meer
Waarom doof ik de lamp niet
en ga ik niet te bed
Ik wil beproeven
naakt te zijn
bloot wie weet wel gevroren purper
en bleekheid
Is zo niet het gans beginnende begin
Ik wil niets weten
ik wil niet vragen
waarom
ik niet werd een postzegelcollectioneur
Ik zal beginnen mijn debacle te geven
ik zal beginnen mijn failliet te geven
ik zal mij geven een stuk gereten arme grond
een vertrapte grond
een heidegrond
een bezette stad
Ik wil bloot zijn
en beginnen
(Vers 6- Paul Van Ostaijen)
En Stopping by Woods on a Snowy Evening van Robert Frost.
|
14/06/08 12:53
|
| |
|
Privacy verklaring