Handfiguren
|
«
‹
(1/16)
›
»
|
| woensdag, 16/05/12 17:43 |
|
Ik nip van mijn robijnroze manhattan als een priestervampier van de bloedkelk der onsterfelijkheid. Op het terras gonst het van de verhalen, ik herken een vj van mtv, een bevriende dichter met getormenteerde mijnwerkersblik die gestalkt wordt door een homoseksuele chirurg met zelfmoordneigingen, een ballerina die een boek schreef over haar anorexiaverleden en haar meesters nu voor de rechter sleept, ene Sygfragave die trouwde in Las Vegas met een andere vrouw die ze niet kende verkleed als bacon and eggs. Jij vertelt over je nieuwe tattoo (een gestileerde, opgekrulde tapir), ik over mijn delirium in de gekraakte wolkenkrabber torre galva, jij over je congres op het eiland van elba in een vijfsterrenhotel L'Onda Dorata, ik over mijn geheime project waarvoor ik op training moet in het zuiden van Portugal, jij weer over L'Onda Dorata, de gemarineerde kreeften 's avonds, het moskaatwijntje uit mastodonte slagtandglazen, en van 's avonds in de hotelkamer, over de platina absynthlepeltjes waarmee die Braziliaanse taekwando-astronoom je shakra's bevreed langs de energielijnen op je dijbenen. We worden dronken van elkaars anekdotes, van het happen naar adem door het ontbreken van leugens, en toasten op het leven, op het distelpluis, op elkaar, op het onrecht dat de rest van de wereld heeft getroffen door daar te zijn waar zij zijn en niet hier. |
| dinsdag, 15/05/12 18:01 |
|
We werpen foto's op als jodenharen. "Het is een kwestie van precisie," zeg je, "ooit vindt iemand onze sporen en worden we voorpaginanieuws." Je draagt het petje van Mathilde. Mathilde, Mathilde, haar naam een litteken, een barst op een zerkplaat. ("Liefste Mathilde, nooit vaker dan vandaag twijfelde ik aan de echtheid van je trillende schouders. Druk hun metrische vorm uit in je volgende brief, zodat ik je tot rust kan brengen. Zo raak ik je aan, niet kwijt, H." ) "Hoe komt het dat ze ons niet neerhalen?" vraag ik je. In de bossen blinken zilveren weerhaakjes: de periscopen van tanks, de trekker van scherpschutters. Ze moeten ons al uren aan het volgen zijn. "Ze denken dat we een valstrik zijn. Of een heilige boodschapper. Veel inboorlingen geloven dat zeppelini amuletten zijn van de goden." |
| dinsdag, 08/05/12 15:47 |
we lopen in het nauw, in elkaars voetsporen verder,
op elkaars tenen, schuifelend, loom tegen de muren
op, dag in dag uit, deur in deur uit, en ik word herder,
drijf wijzers voort zoals op de klok de minuten de uren
wanneer we dan eens praten is het altijd in mineur,
en naar ritme of akkoorden hebben we geen oren meer.
onze handelingen worden leesbare verbleekte partituren:
jij de stokslag wanneer ik decrescendo twijfel orkestreer
mijn wenkbrauwen in marcato na je dichtgeslagen deur
onze crises herhaalbaar als metronome maatstructuren |
| zaterdag, 05/05/12 12:31 |
de dag dat de aarde opbrandt
in ons cocacolazwart heelal
gelijk een bitterbal in vuil frietvet
grill ik niet zomaar de dood in:
ik zal dansen
en verkolen in stijl |
| vrijdag, 30/12/11 19:54 |
Volg het ontrollen van mijn onbestaand oeuvre op:
kogelperspectief punt wordpress punt com.
Nog steeds één klik weg. |
|
Dobbelstenen
| Leeftijd | 24 |
| Geboren op | 31/05/1987 |
| Geslacht | m |
| Status | relatie |
| Provincie | |
| Land | Italië |
|
|
Privacy verklaring